चांदण्यांनी अंगण भरले,
गार वाऱ्याने मन मोहरले।
केशर-दुधाचा दरवळ आला,
गप्पांमधुनी चंद्रही हसला॥
गप्पा रंगल्या, गाणी झाली,
जुन्या आठवणी भेटून गेली।
दूध आटले बोलता बोलता,
हसू फुटले ते सावरता॥
“कोण जागे?” देवी विचारे,
प्रेम नांदो घरोघरी सारे।
हे चांदणे मनात जपू,
एकमेकांना वेळ देऊ॥
— माझा विरंगुळा
