Showing posts with label Marathi Poems/ मराठी कविता. Show all posts
Showing posts with label Marathi Poems/ मराठी कविता. Show all posts

Friday, September 25, 2026

स्वतःशी झालेली भेट

 

स्वतःशी झालेली भेट

सगळ्यांसाठी धावताना,
कधी स्वतःसाठी थांबलोच नाही,
कुणाचं मन जपता जपता,
आपलंच मन कधी जपलं नाही.

एक दिवस असाच शांत बसलो,
काहीच काम नव्हतं हातात,
तेव्हा मन हळूच म्हणालं—
“अरे, माझंही ऐक ना जरा…”

बसलो मग स्वतःशी,
काही जुन्या गोष्टी निघाल्या,
काही हसवलं, काही रडवलं,
काही जखमा पुन्हा दुखल्या.

पण त्या दिवशी एक कळलं—
आपण कुणापासून दूर नव्हतो,
फक्त स्वतःपासूनच थोडे हरवलो होतो.

आता रोज थोडा वेळ
स्वतःसाठी ठेवतो…

कारण जगाशी भेट रोज होते,
पण स्वतःशी झालेली भेट
सगळ्यात खास असते.

Thursday, September 24, 2026

न बोललेले शब्द…

 

न बोललेले शब्द…

काही शब्द ओठांवर येतात,
मनातच विरून जातात…
काही भाव डोळ्यांत दाटतात,
पण अश्रू बनूनही येत नाहीत…

हसताना मन कुठेतरी हरवतं,
शांत बसताना बरंच काही बोलतं…
काय दुखतंय, कळत नाही,
काय हवंय, सांगताही येत नाही…

काही गोष्टी मनातच राहतात,
शब्दांशिवाय अर्थ सांगतात…

कारण काही भावना बोलता येत नाहीत,
त्या फक्त… जगता येतात.

Wednesday, September 23, 2026

**माती पावसाआधी आणि नंतर**

**माती पावसाआधी आणि नंतर**


पावसाआधी माती कोरडी.  

वास नाही.  

फक्त धूळ.  


पाय ठेवता धूळ उडते.  

जसं कधी आयुष्य कोरडं राहतं.  

उत्तर नाही.  

फक्त वाट.  


मग पहिला थेंब पडतो.  

माती ओली होते.  

धूळ थांबते.  

सुगंध येतो.  


नंतर रस्ता चिखलाचा.  

पाय खाली जातात.  

तरी चालता येतं.  


आयुष्यातही असंच.  

आधी कोरडं.  

मग ओलं.  

आधी प्रश्न.  

मग समज.  


समस्या येते तेव्हा धूळ उडते.  

जाते तेव्हा सुगंध राहतो.  

आपण त्या दोन्हीतून  

पुढे चालत राहतो.


— माझा विरंगुळा

Monday, September 21, 2026

🎵 माझी शाळा आणि गमती

 

🎵 माझी शाळा आणि गमती

दप्तर पाठीवर, स्वप्नं डोळ्यात,
धावत जायचो शाळेच्या वाटेत…
घंटा वाजता, गजर व्हायचा,
“चल रे मित्रा!” आवाज यायचा! ❤️

पहिला तास, डोळ्यांत झोप,
गणित आलं की वाढायचा ताप…
गृहपाठ राहिला की एकच बहाणा —
“सर… वही राहिली घरीच ना!” 😄

सुट्टी झाली की डबा उघडायचा,
आपला-परका भेदच नसायचा…
थोडी भाजी, दोन घास पोळी,
मैत्रीची चव होती सगळ्यात निराळी! ❤️

पावसात भिजत शाळेत जायचं,
ओल्या बुटांनी वर्ग भरायचा…
सरांचा ओरडा क्षणभर असायचा,
पण हशा मात्र दिवसभर रंगायचा!

आज ना दप्तर, ना ती घंटा,
ना मित्रांची रोजचीच संगत…
डोळे मिटले की वाटतं अजून —
“चल रे… शाळेला उशीर होतोय!” ❤️

Saturday, September 19, 2026

**शीर्षक:** गेले ते दिवस

 **शीर्षक:** गेले ते दिवस


 छोटी प्रस्तावना:


कधी कधी आठवण येते ती नकळत. एखादा वारा, एखादी गंध, एखादी ओळ. मग समोर उभे राहतात — गेले ते दिवस.


---


**गेले ते दिवस**


गेले ते दिवस  

नदीच्या पाण्यासारखे.  

हातात धरायचे तर पाणी राहिले नाही,  

सोडले तर किनाराही गेला.


आजोबांच्या अंगणात  

आंब्याची सावली होती.  

आता तिथे भिंत आहे,  

आणि भिंतीवर एक खिडकी  

जी उघडत नाही त्या बाजूला.


आईच्या हातातील पातळ पोळी,  

शाळेच्या पिशवीतली फटीतली वही,  

संध्याकाळचे रेडिओवरचे गाणे,  

आणि दाराशी उभे राहून  

“परत या” म्हणणारे ते तोंड —  

सगळे कुठे तरी ठेवले आहे  

वेळेने, कळत-नकळत.


गेले ते दिवस  

म्हणजे फक्त काळ गेला नाही.  

त्या दिवसांतील आपणही गेलो.  

तो मुलगा, ती मुलगी,  

तो विश्वास, ती घाई नसलेली संध्याकाळ.


आता आठवण येते  

तेव्हा हसू येते आधी,  

मग काहीतरी गळ्यात अडकते.  

नाही म्हणायचे दुःख,  

नाही म्हणायचा आनंद.  

फक्त एक ओळ उरते —  

गेले ते दिवस.


परत आणता येत नाहीत.  

ठाऊक आहे.  

तरीही रात्री उशिरा  

मी त्यांना बोलावतो.  

ते येत नाहीत.  

फक्त गंध येतो —  

ओल्या मातीचा,  

जुना कागदाचा,  

आणि एखाद्या नावाचा  

जो आता फक्त आठवणीत जगतो.


गेले ते दिवस.  

मी इथे उभा आहे.  

दोन्ही सत्य आहेत.


---

Friday, September 18, 2026

आजोळच्या विहिरीवर पाऊस - Marathi Poem

आजोळच्या विहिरीवर पाऊस

 आजोळच्या विहिरीवर पडतो पाऊस,

 थेंब थेंब भरतो तो खोल विहीर.

 ओल्या मातीचा वास येतो दुरून, 

 आईच्या गावातला तो गोड साक्षात्कार.

 आंगणात बेडूक गातात रात्री, 

 पाण्याच्या कड्यांवर नाचतो वारा. 

 आजीच्या हातातील गोड पोळी,

 पावसात भिजलेल्या आठवणींचा भार.

 विहिरीच्या कडेला बसून पाहतो,

 पाण्यात पडणारे थेंबांचे नृत्य.

 बालपणाचे दिवस परत येतात, 

 आजोळच्या पावसात हरवलेले सत्य. 

 पाऊस थांबला तरी वास राहतो, 

 विहिरीच्या पाण्यात साठलेला काल. 

 आजोळ म्हणजे फक्त घर नाही,

 ते आहे पावसाची अनोखी गाथा.

Saturday, May 6, 2023

प्रिय कांदा - Marathi Poem


प्रिय कांदा


नको मला कढीपत्ता ,नको मला कोथिंबीर 

मला तर पोह्यात कांदाच हवा.

धपाट्यातही कांदा भाजीतही कांदा 

मला उत्तप्प्यावरही कांदाच हवा.


अचानक येतो पावसाचा वास 

आणि काहीतरी खायची इच्छा होते, 

पावसाच्या गार लहरीत सुद्धा 

गरम कांदा भजी ची आठवण येते.


काय ती कांद्याची प्रसिद्धी 

दर एक पदार्थ कांदाच मागतो, 

पण बाजारात सुद्धा गाजला हा 

आता कांदा शाम्पूतही येतो.


नको तो कांदा चिरायचा त्रास 

कांदा चिरताना खूप दुःख होतं, 

पण स्वयंपाकाच्या चवीसाठी 

मन तर कांदा टाकच म्हणत.


घरात तर सगळेच असतं

गाजर बटाटा मिरची व संत्री, 

पण कांदाच त्यात मुख्य आहे 

अशी आपली आणि कांद्याची मैत्री.

    

Siddhi Patil

Dedicated to all 'कांदा' lovers.

Saturday, August 20, 2022

Mazi Priya Ashi Asavi / माझी प्रिया अशी असावी


आवाज देता कोणी तुज़ीच हाक कानी यावी
मी शोधिल जेंव्हा सगळीकडे तूच दिसावी
अशीच सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

जिच्या रुसन्याने हृदयावर विज पडावी
जिच्या हसण्याने बागेतील फुलेसुद्धा हसावी
अशीच सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

कधी आरशात मी पाहता माझी प्रतिमा नसावी
तिथे स्वप्नातील ती माझी प्रिया असावी
अशीच  सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

माझी प्रिया अशी असावी
प्रथमदर्शी तिला पाहता कविता स्मरावी
अशीच सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

Saturday, August 4, 2018

जगन्याच्या मार्गावरती ( Marathi Poem)

जगन्याच्या मार्गावरती 

दिशाहीन चालताना 
वळणे  पुष्कळ आहेत 
जगन्याच्या मार्गावरती 
काटे पुष्कल आहेत 

जगन्याच्या मार्गावरती 
अनवाणी पायाखाली 
दगड पुष्कळ आहेत 
आणि पडताना 
हसणारे पुष्कळ आहेत 

जगन्याच्या मार्गावरती 
चुकल्यावर बोलणारे पुष्कळ  आहेत 
रडताना मात्र सोबत 
अश्रु दुर्मिळ आहेत 


Tuesday, July 3, 2018

हरवलय - Marathi poem

हरवलय -

स्मार्टफोनच्या काळात 
गोरिल्ला ग्लास च्या समोर 
लाजणं   हरवलय 
चोरुन पहाणं  हरवलय 
छंद हरवलेत 
तुला पाठवलेल्या फुलांचे गंधही हरवलेत 

तुला चॅटींग करताना  
मधुर संभाषणातील सुर हरवलेत 
समक्ष तुज हसणं 
तुझ्या डोळ्यांची भाषा 
नकारातील आणि होकारातील भावना 
सारच हरवलय 

कारण हे सगळ  आता ऑनलाइन झालय 




Friday, June 29, 2018

Accident / अपघात

कामाला  तर रोजच जायच आसत 
पण गाड़ी जपून चालवायची आसते 
हेलमेट डोक्यावर घालायची  आसते 
स्वतःची काळजी स्वतःच घ्यायची आसते 
पोर आणि बायको घरी वाट बघत आसते  

उशीर झाला तर होउ  द्या 
वेळ सांगून येत नाही 
म्हणून काळजी घ्या 
आणि अपघातपासून दुर  रहा 

Friday, July 28, 2017

सोनू तुला माझ्यावर भरोसा नाय काय / हिंजेवाडी आयटी पार्क

हिंजेवाडी  आयटी  पार्क

सोनू तुला माझ्यावर भरोसा नाय काय
आयटीच पार्क कसं छान छान
 पारकात गाड्यांची शान शान
 खड्ड्यांचा आकार कसा खोल खोल
 आता तरी माझ्याशी गोड बोल
 
 सोनू तुला माझ्यावर भरोसा नाय काय
 रस्त्यात कुठे नको थांबू 
थांबलीस तर लागेल बांबू 
बांबूचा आकार कसा गोल गोल
 आता तरी माझ्याशी गोड बोल 
  
सोनू तुला माझ्यावर भरोसा नाय काय
 गाड्याचा चक्क कसा जाम जाम
 अंगाला सुटेल घाम घाम 
एसी चा वारा देतो गार गार
 आता तरी माझ्याशी गोड बोल
 
 सोनू तुला माझ्यावर भरोसा नाय काय
  लागले तर लागू दे चार तास
 पार्कचा हाय तसा खास खास
 स्मार्ट लोकांचा रस्ता कसा घाण घाण 
नको खाऊ तू इतका मान 
आता तरी माझ्याशी गोड बोल
सोनू तुला माझ्यावर भरोसा नाय काय

Wednesday, June 7, 2017

मत

लोकानि जाति धर्म पैसा किंवा पक्षाऐवजि
विचाराना चांगल्या माणसाला मत दिले आसते
तर शेतकरी करजाच्या दलदलित बुडला नसता
पोराच्या शिक्षणासाठी नडला नसता
किंवा पोरीच्या लगनासाठि रडला नसता
आणि आत्महत्या करुन तर मेलाच नसता
सगळे पक्ष हारले आसते पण माझा देश जिंकला आसता

Friday, June 2, 2017

धार

उठतो तो लिहितो ऐकायला कान नाही
रचनेला मान नाहि
रसिकानच्या नजरेत कवितेला भाव नाही
यमकात त्राण नाहि लिखाणात प्राण नाहि
 मारुन मुटकुन जमविलेल्या कवितेला
साहीत्याचि आण नाहि
रसिकानच्या नजरेत कवितेला भाव नाही
उच्चारात आव नाही मांडायला ठाव नाहि
मनावर घाव नाही
रसिकानच्या नजरेत कवितेला भाव नाही
शब्दामध्ये धार नाही वर्मावर वार नाही
निर्लज्ज ओळीणा कसलच भय नाहि
रसिकानच्या नजरेत कवितेला भाव नाही

Sunday, May 28, 2017

माझी कविता माझ्यावर रुसलिय

माझी कविता माझ्यावर रुसलिय
मनाच्या कोप-यात दूर जाऊन लपलिय
खुप शोधतोय पन सापडत नाहि
हाक मारतोय पन ओठानवर येत नाही
आसा मि काय केला गुन्हा
पुरविसारख माझ्या सोबत वागत नाही
लेखनिचि आणि कागदाचि
तहान भुकहि तिला लागत नाही
अहो धकाधकिच्या काळात
इतक निगरगठ्ठ झालय मन
संवेदानांनि तिचा थांग पत्ताहि देत नाही
आता माय बापहो तुम्हीच सांगा
कशि शोधु तिला
कशि बाहेर काढु तिला
आलि तर भुकेजलि आसेल
खायाला काय वाढु तीला
हे माझ्या प्रिय कविते
माझ्यावर आशि रुसु नको
ह्या निर्दयी मनाच्या जाळ्यात फसु नको
कृपा करून बाहर ये
उपाशी तुला ठेवनार नाहि
तुला कधि रागावनार नाहि
घासही सोडून खानार नाही
बघ मिहि उपाशी आहे तु गेल्या पासून
please please ये
तुझाच आवडता कवि

Friday, March 31, 2017

स्वभाव

माझा वेगळा त्याचा वेगळा
प्रत्येकाचा आगळा वेगळा
कुणि बोलका कुणि चिड़का
कुणि रडका तर कुणि दोडका
स्वभावाला औषध नाहि
आज पेड़ा उद्या मिर्ची तर पर्वा सोडा
असा समजतो इतराना थोड़ा थोड़ा
कधि गुणि कधि चावट कधि वात्रट तर
कधि बावळटही आसतो वेड़ा
कधि शुर कधि भीत्रा कधि गंभीर कधि अल्लड तर कधि भोळाच आसतो बापुडा
शेवटी ज्याचा त्याचा स्वभाव ज्या त्या वेळी ज्याला त्याला जसा हवा तस्साच भासतो

Monday, February 27, 2017

आभार

तु हळुवार धरलास हात
दिलिस पडत्याला साथ
तु दयेचा सागर
तु मायेचा आगर
तहांनलेल्या जिवाला तु भरलेली घागर


मुक्या ओठीचे तु शब्द
भटकलेल्या जिवाचा तुच की प्रारब्ध
तुझ्यात देव दिसतो
न्हवत्याचा मि होता होतो
दगड़ाला पाझर फूटतो
तुझीच लीला

Tuesday, June 28, 2016

निःशब्द

बहरलेल्या मोसमामध्ये
पान पान शांत आहे
पण मन माझे अशांत आहे
निःशब्द स्वर माझा
पावसातून ओघळत आहे
थेंब तुटती
टप टप आवाज होई
विसरून भान सारे
मन हे गीत गाई
भार रिकामा आपला
मेघ काळा करीतसे
अतृप्त धरेच्या झोळीत
खजिना ओतीतसे
सुवास दरवळे चहूदिशा
पल्लवित झाल्या आशा
मनोमनी पिके हशा
प्रेमाची बहरे भाषा

Monday, January 4, 2016

कवीमन

कवी पैशासाठी कविता करीत नाही
आन केलि तरी त्याने पोट भरत नाही
पोट भरत नाही म्हणून
लिहियचा काही थांबत नाही
कितीही विरझन पडल तरी
त्याच काव्य काही नासत नाही
झाडाखाली,झाडावर
डोंगराखाली, डोंगरावर
फुलांवर,पानांवर
भुंग्यांच्याही गुणांवर
डोळे मिटुन,उघड्या डोळ्यांनी
एकट्यात, समुहात
हसत, रडत
प्रेमाने,चिडत
लिहितो बीचारा वारेमाप
आस प्रत्येकाला जमल् पाहिजे
जीवनाच् गान कागदावर नाहि तर नाही
पण मनात तरी गाता आल पाहिजे

Wednesday, December 2, 2015

Marathi: Charolya


तू जात होतिस

पाऊस पडत होता
रस्ता माझ्या पायात
अडत होता
गालावरचि वाट
निसरडी झाली होती
डोळ्यापासून  पायापर्यन्त
ती ओली होती

#🇮🇳 आद्य क्रांतिकारक "वासुदेव बळवंत फडके

## 🇮🇳 आद्य क्रांतिकारक "वासुदेव बळवंत फडके" 🇮🇳 सरस्वती-बळवंतांचा तू तेजस्वी सुपुत्र। तुझ्या स्मरणाने नतमस्तक होई हृदय पवित्र॥ ...