सगळ्यांसाठी धावताना,
कधी स्वतःसाठी थांबलोच नाही,
कुणाचं मन जपता जपता,
आपलंच मन कधी जपलं नाही.
एक दिवस असाच शांत बसलो,
काहीच काम नव्हतं हातात,
तेव्हा मन हळूच म्हणालं—
“अरे, माझंही ऐक ना जरा…”
बसलो मग स्वतःशी,
काही जुन्या गोष्टी निघाल्या,
काही हसवलं, काही रडवलं,
काही जखमा पुन्हा दुखल्या.
पण त्या दिवशी एक कळलं—
आपण कुणापासून दूर नव्हतो,
फक्त स्वतःपासूनच थोडे हरवलो होतो.
आता रोज थोडा वेळ
स्वतःसाठी ठेवतो…
कारण जगाशी भेट रोज होते,
पण स्वतःशी झालेली भेट
सगळ्यात खास असते.
काही शब्द ओठांवर येतात,
मनातच विरून जातात…
काही भाव डोळ्यांत दाटतात,
पण अश्रू बनूनही येत नाहीत…
हसताना मन कुठेतरी हरवतं,
शांत बसताना बरंच काही बोलतं…
काय दुखतंय, कळत नाही,
काय हवंय, सांगताही येत नाही…
काही गोष्टी मनातच राहतात,
शब्दांशिवाय अर्थ सांगतात…
कारण काही भावना बोलता येत नाहीत,
त्या फक्त… जगता येतात.
**माती पावसाआधी आणि नंतर**
पावसाआधी माती कोरडी.
वास नाही.
फक्त धूळ.
पाय ठेवता धूळ उडते.
जसं कधी आयुष्य कोरडं राहतं.
उत्तर नाही.
फक्त वाट.
मग पहिला थेंब पडतो.
माती ओली होते.
धूळ थांबते.
सुगंध येतो.
नंतर रस्ता चिखलाचा.
पाय खाली जातात.
तरी चालता येतं.
आयुष्यातही असंच.
आधी कोरडं.
मग ओलं.
आधी प्रश्न.
मग समज.
समस्या येते तेव्हा धूळ उडते.
जाते तेव्हा सुगंध राहतो.
आपण त्या दोन्हीतून
पुढे चालत राहतो.
— माझा विरंगुळा
दप्तर पाठीवर, स्वप्नं डोळ्यात,
धावत जायचो शाळेच्या वाटेत…
घंटा वाजता, गजर व्हायचा,
“चल रे मित्रा!” आवाज यायचा! ❤️
पहिला तास, डोळ्यांत झोप,
गणित आलं की वाढायचा ताप…
गृहपाठ राहिला की एकच बहाणा —
“सर… वही राहिली घरीच ना!” 😄
सुट्टी झाली की डबा उघडायचा,
आपला-परका भेदच नसायचा…
थोडी भाजी, दोन घास पोळी,
मैत्रीची चव होती सगळ्यात निराळी! ❤️
पावसात भिजत शाळेत जायचं,
ओल्या बुटांनी वर्ग भरायचा…
सरांचा ओरडा क्षणभर असायचा,
पण हशा मात्र दिवसभर रंगायचा!
आज ना दप्तर, ना ती घंटा,
ना मित्रांची रोजचीच संगत…
डोळे मिटले की वाटतं अजून —
“चल रे… शाळेला उशीर होतोय!” ❤️
**शीर्षक:** गेले ते दिवस
छोटी प्रस्तावना:
कधी कधी आठवण येते ती नकळत. एखादा वारा, एखादी गंध, एखादी ओळ. मग समोर उभे राहतात — गेले ते दिवस.
---
**गेले ते दिवस**
गेले ते दिवस
नदीच्या पाण्यासारखे.
हातात धरायचे तर पाणी राहिले नाही,
सोडले तर किनाराही गेला.
आजोबांच्या अंगणात
आंब्याची सावली होती.
आता तिथे भिंत आहे,
आणि भिंतीवर एक खिडकी
जी उघडत नाही त्या बाजूला.
आईच्या हातातील पातळ पोळी,
शाळेच्या पिशवीतली फटीतली वही,
संध्याकाळचे रेडिओवरचे गाणे,
आणि दाराशी उभे राहून
“परत या” म्हणणारे ते तोंड —
सगळे कुठे तरी ठेवले आहे
वेळेने, कळत-नकळत.
गेले ते दिवस
म्हणजे फक्त काळ गेला नाही.
त्या दिवसांतील आपणही गेलो.
तो मुलगा, ती मुलगी,
तो विश्वास, ती घाई नसलेली संध्याकाळ.
आता आठवण येते
तेव्हा हसू येते आधी,
मग काहीतरी गळ्यात अडकते.
नाही म्हणायचे दुःख,
नाही म्हणायचा आनंद.
फक्त एक ओळ उरते —
गेले ते दिवस.
परत आणता येत नाहीत.
ठाऊक आहे.
तरीही रात्री उशिरा
मी त्यांना बोलावतो.
ते येत नाहीत.
फक्त गंध येतो —
ओल्या मातीचा,
जुना कागदाचा,
आणि एखाद्या नावाचा
जो आता फक्त आठवणीत जगतो.
गेले ते दिवस.
मी इथे उभा आहे.
दोन्ही सत्य आहेत.
---
An original lyric on ordinary living. Maza Virangula, 18 September 2026.
Life is the kettle that learns your name before the morning has a face. It is the shirt you button in the dark, the bus that comes, the bus that does not. Life is not a speech. It is a glass of water set down beside a sleeping child. It is the unpaid bill folded in a book, and the page you still turn after it. Life is the street that keeps its potholes and still carries you home. It is the neighbour who asks, Have you eaten? and waits, as if hunger were a secret worth keeping. Life is the laugh that arrives too late in a room that has already gone quiet. It is the apology you practise on the stairs and never quite deliver at the door. Life is not a prize for being good. It is the work of being here: rice on the plate, rain on the tin, a name called twice from the other room. If you ask what life is, do not wait for a temple to answer. Hold a warm cup. Hear a late train. Keep one small promise you can keep today. That is closer than any slogan. Life is the walking, not the map. Life is the breath you did not notice until it asked you, gently, to begin again.
Maza Virangula
बारिश, चाय, और रुक जाना। मूल कविता, माझा विरांगुला, 18 सितंबर 2026।
चाय की दुकान पर टीन की छत बज रही है जैसे कोई पुराना गाना याद कर रहा हो। कड़ाह में दूध उबलता है, और उबाल में शहर की जल्दी भी डूब जाती है। दुकान वाला चश्मा माथे पर चढ़ाए खड़ा है। उसके हाथ में करछुल है, करछुल में भाप है, भाप में बचपन की गली है। वह पूछता नहीं कि तुम कहाँ से आए। वह पूछता है, चीनी कम? मैं बेंच पर बैठता हूँ जैसे कोई फैसला टाल रहा हो। जूते गीले हैं। सड़क ने अपना नाम बदल लिया है कीचड़ में। रिक्शा वाला तिरपाल तानकर हँसता है, मानो बारिश उसका रिश्तेदार हो। गिलास गरम है। अँगुलियाँ सीखती हैं कि दर्द भी पकड़ में आता है। अदरक की खुशबू में एक घर घूमता है जो अब नक्शे पर नहीं है। माँ कहती थीं, चाय पीकर फिर निकलना। निकलना हमेशा बाद में होता था। बाहर पोस्टर भीग रहे हैं। नायक की मुस्कान पानी पी रही है। कुत्ता दुकान के नीचे सोया है जैसे रात ने उसे पाली हो। रेडियो एक गीत चलाता है और बीच में खामोश हो जाता है, जैसे खुद शर्मा गया हो। लोग आते हैं सिर्फ़ छिपने को। कुछ पैसे गिनते हैं जैसे बारिश गिनी जा सकती हो। कोई अखबार खोलता है, कोई बंद करता है। खबरें गीली हो जाती हैं पहले स्याही से। मैं सोचता हूँ, रुकना भी एक काम है। भागना सब सीख गए। जब बारिश थमती है तो दुकान छोटी पड़ जाती है। आवाज़ें लौटती हैं। हॉर्न लौटता है। जल्दी लौटती है। मैं आखिरी घूँट में वह रास्ता रख लेता हूँ जो घर तक गीला ही रहेगा। चाय खत्म। गिलास खाली। छत अभी भी गा रही है। जो लोग रुक गए थे, वे फिर चल पड़े। जो लोग चल रहे थे, वे कभी दुकान तक आए ही नहीं। और मैं—मैं सिर्फ़ इतना जानता हूँ: गरम गिलास हाथ में हो तो दुनिया थोड़ी देर माफ़ हो जाती है।
माझा विरांगुला
Maza Virangula started as a mixed hobby drawer: poems, jokes, status images, and reading notes. That mix made the home page look unfinished. Empty posts such as “Please wait for articles” and WhatsApp screenshots do not help a reader, and they fail a fair advertising review.
The poems were always the real work. A full Marathi or Hindi poem has a beginning, a turn, and an ending. A two-line copied joke does not. From this rebuild, the public site only lists poems that already had a complete body on the old blog.
If you came for jokes, they are gone on purpose. If you came for कांदा, पंछी, शाळा, or भारत माझा देश महान, those stay.
पंछी की उड़ान
एक नन्हा तालाब का पंछी
सुनता गरूड़ो की कहानियाँ,
उसे बहुत पसंद आती
पहाड़ों की ऊंचाइयाँ।
फिर उसने देखा एक ख्वाब
और दिल में इच्छा जाग उठी,
पहाड़ों पर तो जाना ही है
ऐसी उसको एक तलब लगी।
"तुम्हारे बस की बात नहीं"
ऐसा सब पंछियों ने कहा,
वह लगातार यह कहते रहे
और उसको रोकना चाहा।
परंतु उस पंछी ने ठान ली,
अपनी खुद की बात ही मान ली,
फिर सौ बार उसने प्रयास किया
और सफलता भी उसने पा ली।
फिर छू लिया उसने गगन को,
सूरज की सुनहरी किरणों को,
और ऊंची उड़ान भर के
उन सुंदर लहराती हवाओं को।
पहुंच गया वह उसके सपनों के पहाड़ों पर
और एक नई कहावत बन गई,
एक तालाब का पंछी आसमान छू गया
और एक नई कहानी बन गई।
Siddhi Patil
प्रिय कांदा
नको मला कढीपत्ता ,नको मला कोथिंबीर
मला तर पोह्यात कांदाच हवा.
धपाट्यातही कांदा भाजीतही कांदा
मला उत्तप्प्यावरही कांदाच हवा.
अचानक येतो पावसाचा वास
आणि काहीतरी खायची इच्छा होते,
पावसाच्या गार लहरीत सुद्धा
गरम कांदा भजी ची आठवण येते.
काय ती कांद्याची प्रसिद्धी
दर एक पदार्थ कांदाच मागतो,
पण बाजारात सुद्धा गाजला हा
आता कांदा शाम्पूतही येतो.
नको तो कांदा चिरायचा त्रास
कांदा चिरताना खूप दुःख होतं,
पण स्वयंपाकाच्या चवीसाठी
मन तर कांदा टाकच म्हणत.
घरात तर सगळेच असतं
गाजर बटाटा मिरची व संत्री,
पण कांदाच त्यात मुख्य आहे
अशी आपली आणि कांद्याची मैत्री.
Siddhi Patil
Dedicated to all 'कांदा' lovers.
