#🇮🇳 आद्य क्रांतिकारक "वासुदेव बळवंत फडके

## 🇮🇳 आद्य क्रांतिकारक "वासुदेव बळवंत फडके" 🇮🇳

सरस्वती-बळवंतांचा तू तेजस्वी सुपुत्र।

तुझ्या स्मरणाने नतमस्तक होई हृदय पवित्र॥

विखुरलेल्या मनांना तू एकतेच्या धाग्यात गुंफिले।

स्वातंत्र्याचे स्वप्न तू जनमानसात पेरिले॥

ना मुकुट माथी, ना सिंहासन, ना सत्तेचा थाट।

तुझ्या पराक्रमाने उजळली स्वातंत्र्याची पहाट॥

अन्यायापुढे न झुकलास, स्वाभिमानाची शान।

मातृभूमीच्या चरणी अर्पिले अवघे तुझे प्राण॥

कैक महात्मे झाले पुढे, इतिहासाची पाने सजली।

पण तुझ्या त्यागाची ज्योत आजही हृदयांत तेवली॥

काळ बदलला, युगे उलटली, तरी न मिटे तुझी खूण।

कोटी हृदयांत अढळ राहील तुझे सिंहासन अजून॥

**भारत माता की जय! 🇮🇳**

**वंदे मातरम्! 🇮🇳**

✍️ **विजयकुमार पाटील**

कोजागिरीची रात्र 🌕

कोजागिरीची रात्र 🌕

चांदण्यांनी अंगण भरले,

गार वाऱ्याने मन मोहरले।

केशर-दुधाचा दरवळ आला,

गप्पांमधुनी चंद्रही हसला॥

गप्पा रंगल्या, गाणी झाली,

जुन्या आठवणी भेटून गेली।

दूध आटले बोलता बोलता,

हसू फुटले ते सावरता॥

“कोण जागे?” देवी विचारे,

प्रेम नांदो घरोघरी सारे।

हे चांदणे मनात जपू,

एकमेकांना वेळ देऊ॥

— माझा विरंगुळा

स्वतःशी झालेली भेट

 

स्वतःशी झालेली भेट

सगळ्यांसाठी धावताना,
कधी स्वतःसाठी थांबलोच नाही,
कुणाचं मन जपता जपता,
आपलंच मन कधी जपलं नाही.

एक दिवस असाच शांत बसलो,
काहीच काम नव्हतं हातात,
तेव्हा मन हळूच म्हणालं—
“अरे, माझंही ऐक ना जरा…”

बसलो मग स्वतःशी,
काही जुन्या गोष्टी निघाल्या,
काही हसवलं, काही रडवलं,
काही जखमा पुन्हा दुखल्या.

पण त्या दिवशी एक कळलं—
आपण कुणापासून दूर नव्हतो,
फक्त स्वतःपासूनच थोडे हरवलो होतो.

आता रोज थोडा वेळ
स्वतःसाठी ठेवतो…

कारण जगाशी भेट रोज होते,
पण स्वतःशी झालेली भेट
सगळ्यात खास असते.

न बोललेले शब्द…

 

न बोललेले शब्द…

काही शब्द ओठांवर येतात,
मनातच विरून जातात…
काही भाव डोळ्यांत दाटतात,
पण अश्रू बनूनही येत नाहीत…

हसताना मन कुठेतरी हरवतं,
शांत बसताना बरंच काही बोलतं…
काय दुखतंय, कळत नाही,
काय हवंय, सांगताही येत नाही…

काही गोष्टी मनातच राहतात,
शब्दांशिवाय अर्थ सांगतात…

कारण काही भावना बोलता येत नाहीत,
त्या फक्त… जगता येतात.

**माती पावसाआधी आणि नंतर**

**माती पावसाआधी आणि नंतर**

पावसाआधी माती कोरडी.  

वास नाही.  

फक्त धूळ.  

पाय ठेवता धूळ उडते.  

जसं कधी आयुष्य कोरडं राहतं.  

उत्तर नाही.  

फक्त वाट.  

मग पहिला थेंब पडतो.  

माती ओली होते.  

धूळ थांबते.  

सुगंध येतो.  

नंतर रस्ता चिखलाचा.  

पाय खाली जातात.  

तरी चालता येतं.  

आयुष्यातही असंच.  

आधी कोरडं.  

मग ओलं.  

आधी प्रश्न.  

मग समज.  

समस्या येते तेव्हा धूळ उडते.  

जाते तेव्हा सुगंध राहतो.  

आपण त्या दोन्हीतून  

पुढे चालत राहतो.

— माझा विरंगुळा

🎵 माझी शाळा आणि गमती

 

🎵 माझी शाळा आणि गमती

दप्तर पाठीवर, स्वप्नं डोळ्यात,
धावत जायचो शाळेच्या वाटेत…
घंटा वाजता, गजर व्हायचा,
“चल रे मित्रा!” आवाज यायचा! ❤️

पहिला तास, डोळ्यांत झोप,
गणित आलं की वाढायचा ताप…
गृहपाठ राहिला की एकच बहाणा —
“सर… वही राहिली घरीच ना!” 😄

सुट्टी झाली की डबा उघडायचा,
आपला-परका भेदच नसायचा…
थोडी भाजी, दोन घास पोळी,
मैत्रीची चव होती सगळ्यात निराळी! ❤️

पावसात भिजत शाळेत जायचं,
ओल्या बुटांनी वर्ग भरायचा…
सरांचा ओरडा क्षणभर असायचा,
पण हशा मात्र दिवसभर रंगायचा!

आज ना दप्तर, ना ती घंटा,
ना मित्रांची रोजचीच संगत…
डोळे मिटले की वाटतं अजून —
“चल रे… शाळेला उशीर होतोय!” ❤️

**शीर्षक:** गेले ते दिवस

 **शीर्षक:** गेले ते दिवस

 छोटी प्रस्तावना:

कधी कधी आठवण येते ती नकळत. एखादा वारा, एखादी गंध, एखादी ओळ. मग समोर उभे राहतात — गेले ते दिवस.

---

**गेले ते दिवस**

गेले ते दिवस  

नदीच्या पाण्यासारखे.  

हातात धरायचे तर पाणी राहिले नाही,  

सोडले तर किनाराही गेला.

आजोबांच्या अंगणात  

आंब्याची सावली होती.  

आता तिथे भिंत आहे,  

आणि भिंतीवर एक खिडकी  

जी उघडत नाही त्या बाजूला.

आईच्या हातातील पातळ पोळी,  

शाळेच्या पिशवीतली फटीतली वही,  

संध्याकाळचे रेडिओवरचे गाणे,  

आणि दाराशी उभे राहून  

“परत या” म्हणणारे ते तोंड —  

सगळे कुठे तरी ठेवले आहे  

वेळेने, कळत-नकळत.

गेले ते दिवस  

म्हणजे फक्त काळ गेला नाही.  

त्या दिवसांतील आपणही गेलो.  

तो मुलगा, ती मुलगी,  

तो विश्वास, ती घाई नसलेली संध्याकाळ.

आता आठवण येते  

तेव्हा हसू येते आधी,  

मग काहीतरी गळ्यात अडकते.  

नाही म्हणायचे दुःख,  

नाही म्हणायचा आनंद.  

फक्त एक ओळ उरते —  

गेले ते दिवस.

परत आणता येत नाहीत.  

ठाऊक आहे.  

तरीही रात्री उशिरा  

मी त्यांना बोलावतो.  

ते येत नाहीत.  

फक्त गंध येतो —  

ओल्या मातीचा,  

जुना कागदाचा,  

आणि एखाद्या नावाचा  

जो आता फक्त आठवणीत जगतो.

गेले ते दिवस.  

मी इथे उभा आहे.  

दोन्ही सत्य आहेत.

---

What Is Life - English Poem

An original lyric on ordinary living. Maza Virangula, 18 September 2026.

Life is the kettle that learns your name
before the morning has a face.
It is the shirt you button in the dark,
the bus that comes, the bus that does not.

Life is not a speech. It is a glass of water
set down beside a sleeping child.
It is the unpaid bill folded in a book,
and the page you still turn after it.

Life is the street that keeps its potholes
and still carries you home.
It is the neighbour who asks, Have you eaten?
and waits, as if hunger were a secret worth keeping.

Life is the laugh that arrives too late
in a room that has already gone quiet.
It is the apology you practise on the stairs
and never quite deliver at the door.

Life is not a prize for being good.
It is the work of being here:
rice on the plate, rain on the tin,
a name called twice from the other room.

If you ask what life is,
do not wait for a temple to answer.
Hold a warm cup. Hear a late train.
Keep one small promise you can keep today.

That is closer than any slogan.
Life is the walking, not the map.
Life is the breath you did not notice
until it asked you, gently, to begin again.

Maza Virangula

आजोळच्या विहिरीवर पाऊस - Marathi Poem

आजोळच्या विहिरीवर पाऊस

 आजोळच्या विहिरीवर पडतो पाऊस,

 थेंब थेंब भरतो तो खोल विहीर.

 ओल्या मातीचा वास येतो दुरून, 

 आईच्या गावातला तो गोड साक्षात्कार.

 आंगणात बेडूक गातात रात्री, 

 पाण्याच्या कड्यांवर नाचतो वारा. 

 आजीच्या हातातील गोड पोळी,

 पावसात भिजलेल्या आठवणींचा भार.

 विहिरीच्या कडेला बसून पाहतो,

 पाण्यात पडणारे थेंबांचे नृत्य.

 बालपणाचे दिवस परत येतात, 

 आजोळच्या पावसात हरवलेले सत्य. 

 पाऊस थांबला तरी वास राहतो, 

 विहिरीच्या पाण्यात साठलेला काल. 

 आजोळ म्हणजे फक्त घर नाही,

 ते आहे पावसाची अनोखी गाथा.

चाय की दुकान पर बारिश - Hindi Poem

बारिश, चाय, और रुक जाना। मूल कविता, माझा विरांगुला, 18 सितंबर 2026।

चाय की दुकान पर टीन की छत बज रही है जैसे कोई पुराना गाना याद कर रहा हो।
कड़ाह में दूध उबलता है, और उबाल में शहर की जल्दी भी डूब जाती है।

दुकान वाला चश्मा माथे पर चढ़ाए खड़ा है।
उसके हाथ में करछुल है, करछुल में भाप है, भाप में बचपन की गली है।
वह पूछता नहीं कि तुम कहाँ से आए। वह पूछता है, चीनी कम?

मैं बेंच पर बैठता हूँ जैसे कोई फैसला टाल रहा हो।
जूते गीले हैं। सड़क ने अपना नाम बदल लिया है कीचड़ में।
रिक्शा वाला तिरपाल तानकर हँसता है, मानो बारिश उसका रिश्तेदार हो।

गिलास गरम है। अँगुलियाँ सीखती हैं कि दर्द भी पकड़ में आता है।
अदरक की खुशबू में एक घर घूमता है जो अब नक्शे पर नहीं है।
माँ कहती थीं, चाय पीकर फिर निकलना। निकलना हमेशा बाद में होता था।

बाहर पोस्टर भीग रहे हैं। नायक की मुस्कान पानी पी रही है।
कुत्ता दुकान के नीचे सोया है जैसे रात ने उसे पाली हो।
रेडियो एक गीत चलाता है और बीच में खामोश हो जाता है, जैसे खुद शर्मा गया हो।

लोग आते हैं सिर्फ़ छिपने को। कुछ पैसे गिनते हैं जैसे बारिश गिनी जा सकती हो।
कोई अखबार खोलता है, कोई बंद करता है। खबरें गीली हो जाती हैं पहले स्याही से।
मैं सोचता हूँ, रुकना भी एक काम है। भागना सब सीख गए।

जब बारिश थमती है तो दुकान छोटी पड़ जाती है।
आवाज़ें लौटती हैं। हॉर्न लौटता है। जल्दी लौटती है।
मैं आखिरी घूँट में वह रास्ता रख लेता हूँ जो घर तक गीला ही रहेगा।

चाय खत्म। गिलास खाली। छत अभी भी गा रही है।
जो लोग रुक गए थे, वे फिर चल पड़े।
जो लोग चल रहे थे, वे कभी दुकान तक आए ही नहीं।
और मैं—मैं सिर्फ़ इतना जानता हूँ:
गरम गिलास हाथ में हो तो दुनिया थोड़ी देर माफ़ हो जाती है।

माझा विरांगुला

The Last Bus from the Depot - English Poem

Why this blog is only poems now

Maza Virangula started as a mixed hobby drawer: poems, jokes, status images, and reading notes. That mix made the home page look unfinished. Empty posts such as “Please wait for articles” and WhatsApp screenshots do not help a reader, and they fail a fair advertising review.

The poems were always the real work. A full Marathi or Hindi poem has a beginning, a turn, and an ending. A two-line copied joke does not. From this rebuild, the public site only lists poems that already had a complete body on the old blog.

If you came for jokes, they are gone on purpose. If you came for कांदा, पंछी, शाळा, or भारत माझा देश महान, those stay.

पंछी की उड़ान

 पंछी की उड़ान

एक नन्हा तालाब का पंछी

सुनता गरूड़ो की कहानियाँ, 

उसे बहुत पसंद आती 

पहाड़ों की ऊंचाइयाँ।

फिर उसने देखा एक ख्वाब

और दिल में इच्छा जाग उठी, 

पहाड़ों पर तो जाना ही है

ऐसी उसको एक तलब लगी।

"तुम्हारे बस की बात नहीं"

ऐसा सब पंछियों ने कहा, 

वह लगातार यह कहते रहे

और उसको रोकना चाहा।

 

परंतु उस पंछी ने ठान ली, 

अपनी खुद की बात ही मान ली, 

फिर सौ बार उसने प्रयास किया 

और सफलता भी उसने पा ली।

फिर छू लिया उसने गगन को, 

सूरज की सुनहरी किरणों को, 

और ऊंची उड़ान भर के 

उन सुंदर लहराती हवाओं को।

पहुंच गया वह उसके सपनों के पहाड़ों पर 

और एक नई कहावत बन गई, 

एक तालाब का पंछी आसमान छू गया

और एक नई कहानी बन गई।

Siddhi Patil

प्रिय कांदा - Marathi Poem

प्रिय कांदा

नको मला कढीपत्ता ,नको मला कोथिंबीर 

मला तर पोह्यात कांदाच हवा.

धपाट्यातही कांदा भाजीतही कांदा 

मला उत्तप्प्यावरही कांदाच हवा.

अचानक येतो पावसाचा वास 

आणि काहीतरी खायची इच्छा होते, 

पावसाच्या गार लहरीत सुद्धा 

गरम कांदा भजी ची आठवण येते.

काय ती कांद्याची प्रसिद्धी 

दर एक पदार्थ कांदाच मागतो, 

पण बाजारात सुद्धा गाजला हा 

आता कांदा शाम्पूतही येतो.

नको तो कांदा चिरायचा त्रास 

कांदा चिरताना खूप दुःख होतं, 

पण स्वयंपाकाच्या चवीसाठी 

मन तर कांदा टाकच म्हणत.

घरात तर सगळेच असतं

गाजर बटाटा मिरची व संत्री, 

पण कांदाच त्यात मुख्य आहे 

अशी आपली आणि कांद्याची मैत्री.

    

Siddhi Patil

Dedicated to all 'कांदा' lovers.

Hindi poem - पैगाम

लगाकर देखो पहरा यादों पे 

चला दो हल किये इरादोपे 

बारिश में भीगी मिट्टी मेहककर सहेगी 

और हवाए हर दिशा खुशबू का पैगाम बहायेंगी

 

 

 

 

Mazi Priya Ashi Asavi / माझी प्रिया अशी असावी

आवाज देता कोणी तुज़ीच हाक कानी यावी
मी शोधिल जेंव्हा सगळीकडे तूच दिसावी
अशीच सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

जिच्या रुसन्याने हृदयावर विज पडावी
जिच्या हसण्याने बागेतील फुलेसुद्धा हसावी
अशीच सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

कधी आरशात मी पाहता माझी प्रतिमा नसावी
तिथे स्वप्नातील ती माझी प्रिया असावी
अशीच  सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

माझी प्रिया अशी असावी
प्रथमदर्शी तिला पाहता कविता स्मरावी
अशीच सुन्दर मनमोहिनी माझी प्रिया असावी

Hindi poem - सच्चे दोस्त

आसु  भी बड़े अजीब हैं 

महफ़िल मैं चले आते हैं 

सच्चे दोस्तों की तरह साथ निभाते हैं 

काश सिख जाते कुछ फरेब 

तो बड़ो की तरह बेवजह मुस्कुराते 

ये सच्चे हैं पर इनका तजुर्बा कच्चा हैं 

दिल अभी भी इनका बच्चा हैं 

हम आज पुराणी तस्वीरों मैं हसी ढूंढते हैं 

मुस्कुराने को कोई वजह ढूंढते हैं 

जमाना बड़ा ही गजब हैं 

आज हाथ मैं तागा  बांधकर 

दोस्त बनता हैं दोस्ती जताता हैं 

आओ  दिलो से जुड़े सच्चे दोस्त ढूंढते हैं 

आओ अब हम सच्चे दोस्त ढूंढते हैं 

जगन्याच्या मार्गावरती ( Marathi Poem)

जगन्याच्या मार्गावरती 

दिशाहीन चालताना 
वळणे  पुष्कळ आहेत 
जगन्याच्या मार्गावरती 
काटे पुष्कल आहेत 

जगन्याच्या मार्गावरती 
अनवाणी पायाखाली 
दगड पुष्कळ आहेत 
आणि पडताना 
हसणारे पुष्कळ आहेत 

जगन्याच्या मार्गावरती 
चुकल्यावर बोलणारे पुष्कळ  आहेत 
रडताना मात्र सोबत 
अश्रु दुर्मिळ आहेत 

तुम्हे पता हो या न हो - Hindi poem

तुम्हे पता हो या न हो

तुम्हे पता हो या न हो

बादल गरज रहे हैं

बिजली चमक रही हैं

बारिश हो रही हैं

और तुमसे कुछ कहने को मेरी आखे तरस रही हैं

Rain And Rainbow- English Poem

My Poem is so long
I am singing a song

I got wet in the rain
In my group I am the main
We were together
In spite of bad weather

Soon the the sun was shining
Though it was raining
We were looking at the sky
Soon a rainbow appeared so high

Rainbows colors were light
Still it was looking bright
Its colors are VIBGYOR
You can call it seven colors or .......

Soon the rain was gone 
But the sunlight was on
Soon the rainbow was gone
But the sunlight was on

Siddhi Patil