आजोळच्या विहिरीवर पडतो पाऊस,
थेंब थेंब भरतो तो खोल विहीर.
ओल्या मातीचा वास येतो दुरून,
आईच्या गावातला तो गोड साक्षात्कार.
आंगणात बेडूक गातात रात्री,
पाण्याच्या कड्यांवर नाचतो वारा.
आजीच्या हातातील गोड पोळी,
पावसात भिजलेल्या आठवणींचा भार.
विहिरीच्या कडेला बसून पाहतो,
पाण्यात पडणारे थेंबांचे नृत्य.
बालपणाचे दिवस परत येतात,
आजोळच्या पावसात हरवलेले सत्य.
पाऊस थांबला तरी वास राहतो,
विहिरीच्या पाण्यात साठलेला काल.
आजोळ म्हणजे फक्त घर नाही,
ते आहे पावसाची अनोखी गाथा.
