स्वभाव

माझा वेगळा त्याचा वेगळा
प्रत्येकाचा आगळा वेगळा

कुणि बोलका कुणि चिड़का
कुणि रडका तर कुणि दोडका

स्वभावाला औषध नाहि
आज पेड़ा उद्या मिर्ची तर पर्वा सोडा
असा समजतो इतराना थोड़ा थोड़ा

कधि गुणि कधि चावट कधि वात्रट तर
कधि बावळटही आसतो वेड़ा

कधि शुर कधि भीत्रा कधि गंभीर कधि अल्लड तर कधि भोळाच आसतो बापुडा

शेवटी ज्याचा त्याचा स्वभाव ज्या त्या वेळी ज्याला त्याला जसा हवा तस्साच भासतो

शपथ

दुनिया चाहे नफरत फैलाए

दुनिया चाहे जितना रूलाए

अब हार नही माननी है

बरसो दर्द झेले ईस दिल ने

खुशी बाटने की ठाणी है

चाहे कफण ना दे पाऊ

पर मरने से पहले मुस्कुराहट देणी ठाणी है

बरसो रोये अब ईस दिल ने

खुशी बाटने की ठाणी है

डर मे सहमे हर एक को

धिरज देनी ठाणी है

आग लगे हर दिल मे

शितलता बरसाणी है

आभार

तु हळुवार धरलास हात

दिलिस पडत्याला साथ

तु दयेचा सागर

तु मायेचा आगर

तहांनलेल्या जिवाला तु भरलेली घागर

मुक्या ओठीचे तु शब्द

भटकलेल्या जिवाचा तुच की प्रारब्ध

तुझ्यात देव दिसतो

न्हवत्याचा मि होता होतो

दगड़ाला पाझर फूटतो

तुझीच लीला

जिंदगी

जिंदगी 

आज फिर हुआ सामना जिंदगी से
हस कर वो बोली
अब तो बदल जा पगले
तू  कब मुझसे मिलता है

मुझे सवारने के लिये
दिनभर भागता हैं
थककर देर से देर तक सोता हैं
पगले तू कब मुझसे मिलता हैं

दिन भर खयालो मैं खोता हैं
किसी न मिलने वाली चीज के लिए रोता हैं
मन को मारकर हँसता हैं
पगले तू कब मुझे जीता  है

बोली अब तो सुधर जा
एक दिन मैं छोड़ कर चली जाउंगी
साथ तुझे भी ले जाउंगी
फिर क्या पायेगा और क्या खोयेगा

निःशब्द

बहरलेल्या मोसमामध्ये

पान पान शांत आहे

पण मन माझे अशांत आहे

निःशब्द स्वर माझा

पावसातून ओघळत आहे

थेंब तुटती

टप टप आवाज होई

विसरून भान सारे

मन हे गीत गाई

भार रिकामा आपला

मेघ काळा करीतसे

अतृप्त धरेच्या झोळीत

खजिना ओतीतसे

सुवास दरवळे चहूदिशा

पल्लवित झाल्या आशा

मनोमनी पिके हशा

प्रेमाची बहरे भाषा

फ़ुल

कवीमन

कवी पैशासाठी कविता करीत नाही

आन केलि तरी त्याने पोट भरत नाही

पोट भरत नाही म्हणून

लिहियचा काही थांबत नाही

कितीही विरझन पडल तरी

त्याच काव्य काही नासत नाही

झाडाखाली,झाडावर

डोंगराखाली, डोंगरावर

फुलांवर,पानांवर

भुंग्यांच्याही गुणांवर

डोळे मिटुन,उघड्या डोळ्यांनी

एकट्यात, समुहात

हसत, रडत

प्रेमाने,चिडत

लिहितो बीचारा वारेमाप

आस प्रत्येकाला जमल् पाहिजे

जीवनाच् गान कागदावर नाहि तर नाही

पण मनात तरी गाता आल पाहिजे

Marathi: Charolya

तू जात होतिस

पाऊस पडत होता

रस्ता माझ्या पायात

अडत होता

गालावरचि वाट

निसरडी झाली होती

डोळ्यापासून  पायापर्यन्त

ती ओली होती

Marathi poem: Ghalmel

रात्र ही काळोखी

स्वप्नात काजवे

डोळे झाकलेले

स्मृतित आठवे

आस तुजी मनी

जिव गुंतलेला

घट्ट धरुनी इच्छाना

शांत मि निजलेला

उषेचा दुरावा

सरता सरेना

अंधाराचा  पगडा

हटता हटेना

उद्या उगवेल  सूर्य

धरा प्रकाशेल

ही जगाचीच रीत

तरी उरी घालमेल

दशक

दशक :

 

डोळ्यांत तुझ्या विश्व मी पहिले 

भारावून मनी गीत हे गायिले 

लेख तुझ्या भाळीचे मी अनुभवले 

शब्द तुझ्या ओठीचे मी मूक ऐकिले 

 

प्रवास  होता खडतर पण चालताना 

दोघानाही नाही कळले अंतर 

क्षण सारे ते सुखदु:खाचे 

आपण एकत्र गुंफिले 

दारी आपुल्या समाधानाचे फुल उमलले 

 आणि पाहता पाहता आपल्या एकत्रित आयुष्याचे 

दशक संपले !!!!

 

अवघा देह विठ्ठलमय व्हावा

 

अवघा देह विठ्ठलमय व्हावा

आता न उरावा दुजाभाव

मुखे हरीनाम सदा नको अन्य काही

श्रीहरी इतुकेच द्यावे मज आता

तूच भगवंता  सभोवती व्यापिलासे

मग मजला का न दिसे अतरंगी

सगुण तुज पाहण्या न्यावे पंढरीशी

निर्गुणत्व प्रकाषावे माझ्या अंतरी

माउली माझी आहे आळन्दिसी

तिजला काळजी माजी आसे

हरिनामाची गोडी लाविली तिने

हरिपाठ थोर मिटविला घोर