**माती पावसाआधी आणि नंतर**
पावसाआधी माती कोरडी.
वास नाही.
फक्त धूळ.
पाय ठेवता धूळ उडते.
जसं कधी आयुष्य कोरडं राहतं.
उत्तर नाही.
फक्त वाट.
मग पहिला थेंब पडतो.
माती ओली होते.
धूळ थांबते.
सुगंध येतो.
नंतर रस्ता चिखलाचा.
पाय खाली जातात.
तरी चालता येतं.
आयुष्यातही असंच.
आधी कोरडं.
मग ओलं.
आधी प्रश्न.
मग समज.
समस्या येते तेव्हा धूळ उडते.
जाते तेव्हा सुगंध राहतो.
आपण त्या दोन्हीतून
पुढे चालत राहतो.
— माझा विरंगुळा
