स्वतःशी झालेली भेट
सगळ्यांसाठी धावताना,
कधी स्वतःसाठी थांबलोच नाही,
कुणाचं मन जपता जपता,
आपलंच मन कधी जपलं नाही.
एक दिवस असाच शांत बसलो,
काहीच काम नव्हतं हातात,
तेव्हा मन हळूच म्हणालं—
“अरे, माझंही ऐक ना जरा…”
बसलो मग स्वतःशी,
काही जुन्या गोष्टी निघाल्या,
काही हसवलं, काही रडवलं,
काही जखमा पुन्हा दुखल्या.
पण त्या दिवशी एक कळलं—
आपण कुणापासून दूर नव्हतो,
फक्त स्वतःपासूनच थोडे हरवलो होतो.
आता रोज थोडा वेळ
स्वतःसाठी ठेवतो…
कारण जगाशी भेट रोज होते,
पण स्वतःशी झालेली भेट
सगळ्यात खास असते.
