Maza Virangula

Friday, March 8, 2013

माझी कविता आता मॉडर्न झालीय
इलेक्ट्रॉनिक स्वरूपात ब्लॉगवर आलिय
मित्रानो घ्या आनंद भरभरून इतरानाही सांगा तारीफ करकरून ..

माझ्या सर्व ब्लॉग प्रेमिना दिवाळीच्या शुभेच्छा ...

ख्वाइश:
ऐ काश कोई ऐसा दिन आये
बिना हारवाली मेरी फोटो दिवारोंपे लग जाए
दुनियावाले देखकर ख़ुशी मनाये
मेरा जिगर कुछ ऐसा काम कर जाए

आपला विठ्ठल उभा असे पंढरपुरात
आषाढी कार्तिकीला जातो आम्ही त्याच्या दारात
भोळ्याभाबड्या भक्तांचा आहे त्याला कळवळा
नाहीतर आषाढी कार्तिकीला तिथे
जमला आसता का हो इतका गोतावळा!!!!!!

जय हरी विठ्ठल!!!

डोळे मिटताच तु दिसतेस

आणि उघडल्यावर समोर नसतेस

खर सांगु तु मला फार सतावतेस

म्हणूनच ..

आता मीही ठरवलंय तुलाही छळायचे

माझे स्वप्न तुझ्या स्वप्नात गुंफायचे

आणि सकाळी खूप खूप उशिरा उठायचे!!!!

माझी शाळा:

बालपणीचे दिवस आठवता
हर्षाने मन फुलून जाते
तट्याची माझी शाळा
लाभला ज्ञानाचा सोहळा

आदर्श शिक्षक सारेच माझे
दप्तराचे न्हवते ओझे
खूप खूप खेळ खेळलो
आनंद सागरात भिजलो

आसाच ज्ञान सागर सर्वांना भेटावा
अज्ञान अंध:कार मिटावा
ईश्वरा पुरी कर हि कामना
तुजचरणी नम्र प्रार्थना

Educational Poem for Software Development Life Cycle(SDLC)

सॉफ्टवेर का जीवन :

BA रिक्वायरमेंट लाया
Designer ने Design बनाया
Coder ने उसपे Code चलाया
Tester फिर अपना जाल फैलाया
फसे कुछ Bug उनको Fix कराया
फिर उसे Client को दिखाया
Release का जश्न कराया
जश्न खत्म होते ही Maintenance आया
साथ मैं Change Request भी लाया
और फिर वोही किस्सा दोहराया

आपण जसे जग तसे
आपल्याच मनात ते वसे

झाड गुलाबाचे
कुणा फुल दिसे कुणा काटे

चांगले झाल्या कुणा सुख
तर कुणा हेवा वाटे

मना माझ्या सदा एकच कर
आपल डोळ पुसून
भुकेल्या घास भर
स्वताच दुख इसरून
दुस-याच कमी कर

पाखरे:-

इवली इवली पाखरे जमली
ज्ञानाचे दाने खाया

गुरुजनांनी मोठी केली
उंच आकाशात उडाया

पोटासाठी झटताना
उन्हा पावसात हिंडताना
दूर दूर उडाली अर्थार्जन कराया

तरी प्रीत उरात राखली
मित्रांना नाही विसरली
शाळेची माया नाही ओसरली

पण आज पाहा किती अगतिक झाले
आली घरट्यात परतुनी पाखरे
भिंतीना ह्या पुन्हा स्पर्श कराया
आठवनिनि डोळे भराया

शाळेच्या कार्याचा इतिहास रचाया.

नियम

भौतिक जीवन का मुख्य नियम भूल गए हम
प्रकाश बनता सात रंगों से भूल गए हम

धर्म को जाना हमने रंगोसे
स्टेटस को पहचाना हमने कर्मोसे

बहती नदियों का महत्व भूल गए हम
अब तो फिल्टरसे आये जल कोही शुद्ध समझ लिये हम

डटके खड़े पेडोको काटते चले हम
धुल, गर्मी, बारिश, सर्दी पे और चिल्लाते चले हम

पर्यावरण चक्र फसा अब किताबो में
धून्डने पड़ते दुर्बिनसे प्राणी जंगलोमें

नौबत तो अब यहाँ तक आ पड़ी
खोजते फिरते जंगल पर्यटन के लिए

क्या ये सब कर रहे हम विकास के लिए ?

क्यों हो गयी हमारी दृष्टी इतनी कमजोर ?

क्यों नहीं सुनाई देता धरती के विनाश का शोर?

प्रेम

A poem composed on valentine day

प्रेम :
दर सकाळ तुझी हसत खुलावी
आणि रात्र तुझी गात सरावी
तू सदा अशी भेटावि कि
दूर जाताच तुझी आठवण व्हावी.

भेटीच्या रम्य क्षणाची
तुझ्या मधुर सुरांची
आणि व्यक्त न केलेल्या भावनांची
हुदयात साठवण व्हावी